บ่ายวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งทานก๋วยเตี๋ยวร้านอร่อยอยุ่ริมถนน สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ชายคนหนึ่ง อายุประมาณ50ปี หนวดเครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าสภาพคล้ายผ้าขี้ริ้วที่พึ่งไปถูบ้านทั้งหลังมา 5 ปี ด้วยท่าทางและลักษณะที่โดดเด่นทำให้ผมยังคงสังเกตุชายกลางคนนี้ต่อไป สักพักเขาก็เดินอย่างคล่องแคล่วไปเคาะกระจกรถยนต์ยุโรปที่จอดรอสัญญาณจราจรแล้วยกมือไหว้ด้วยท่าทางอิดโรย(ถ้าออสการ์มีรางวัลสาขานักแสดงข้างถนนยอดเยี่ยมเขาก็คงได้รางวัลไปอย่างไม่ยากเย็น) สักพักคนขับก็ลดกระจกลงแล้วยื่นบางสิ่งให้ชายกลางคน(เข้าใจว่าเป็นเหรียญ10)เขายกมือไหว้แล้วเดินหาเหยื่อคันต่อไป บางคันยืนไหว้เป็น10ครั้งก็ไม่มีท่าทีจะมองเห็นชาย(แสดง)ท่าทางน่าสงสารนี้ ทำให้ผมนึกถึงสารคดีที่เคยได้ดูเรื่องแซลมอลที่ต้องไปวางไข่โดยต้องผ่านกลุ่มเจ้าหมีที่ยืนรอหวังจะกินซูซิเป็นมื้อเย็น ตัวไหนว่ายช้าอ่อนแอก็โดนตะปบ(ว่ากันว่าแรงตะปบของหมีทำให้คนสลบได้) ตัวไหนแข็งแรงวิทยายุทธ์สูงก็โชว์พริ้วหลบหลีกกันไป นึกแล้วก็อดตลกและสงสารคนเมืองไม่ได้ ที่ต้องใช้ชีวิตเหมือน "ควาย" ที่ถูกปลิงคอรัปชั่นดูดเลือดแล้วยังไม่ได้รับความดูแลจากคนที่จ่ายเงินเดือนให้ทุกเดือนแถมยังตรงเวลายิ่งกว่าเงินเดือนตัวเองที่ต้องรอลุ้นคล้ายสลากกินแบ่งรัฐบาล(กินบนเรือนขี้บนหลังคา) แต่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาไถต่อไป โดยไม่สนใจว่า เลือดจะหมดตัวตายมั้ย? จะไถไปไหน? ไถทำไม? ตราบใดที่มองเห็นคันนาและรู้สึกถึงคันไถที่อยู่ด้านหลัง ก็พร้อมจะไถต่อไปอย่างซื่อสัตย์ เมื่อรู้สึกตัวก๋วยเตี๋ยวในชามก็อืดซะแล้ว ช่างน่าสงสารจริงๆ ...Macro